Liefde voor wetenschappers & filosofen

Hartvormige pasta.Dit jaar startte mijn cursus precies op 14 februari. Hierdoor zag ik mijn vriend en zoontje met Valentijn enkel via Skype. Achteraf hielden we thuis wel nog een etentje met hartvormige pasta bij kaarslicht. (Dat kaarslicht was er vooral omdat de transformator van onze verlichting het begeven heeft, maar het was evengoed romantisch.)

Ook had ik – in tegenstelling tot vorig jaar – geen tijd voor een thematische blogpost rond Valentijn. Gelukkig is het vandaag nog steeds februari en dus officieel nog niet te laat voor een stukje met drie liefdevolle thema’s.

(1) Het aanzoek ♥

Brendan McMonigal en Christie Nelan leerden elkaar op 23 maart 2005 kennen aan de Universiteit van Sydney, waar ze beiden wis- en natuurkunde volgden. Na een maand werden ze een koppel. Vorig jaar, precies zeven jaar na hun eerste ontmoeting, deed Brendan een huwelijksaanzoek aan Christie. Hij had geen ring bij zich, maar wel een artikel. Hij vertelde zijn vriendin dat hij wat problemen had met dit artikel en vroeg of ze er eens naar wou kijken. Hij ging op één knie zitten om het artikel uit zijn rugzak te nemen en het aan haar te geven. Wat ze toen te lezen kreeg, was zijn aanzoek in de vorm van een (semi-)wetenschappelijke studie, met als titel: “Two Body Interactions: A Longitudinal Study“.

En ze heeft ‘ja’ gezegd.

Brendan en Christie zijn nu beiden 26 jaar; hij werkt aan een doctoraat over galactische halo’s, terwijl zij wetenschapscommunicator is bij Questacon (een wetenschapsmuseum in Canberra). Hun huwelijk zal dit jaar op 23 maart plaatsvinden, dus precies acht jaar na hun eerste ontmoeting, ergens onder een waterval en gevolgd door een picknick. Omdat nog niet alle genodigden het originele aanzoek hadden kunnen zien, besloot het koppel om Brendans artikel online te zetten op Reddit. Daar werd het meteen een grote hit: het werd meer dan een miljoen keer aangeklikt binnen één dag en telt nu meer dan duizend reacties.

Het aanzoek van een fysicus.

Het aanzoek van een fysicus. (Bron en volledige afbeelding: hier)

De achtergrondinformatie voor bovenstaand stukje komt uit een interview met Brendan McMonigal en dit artikel.

(2) De baby ♥

Voorgaand aanzoek deed me denken aan een geboorteaankondiging uit 2011, ook al in de vorm van een wetenschappelijk artikel. Dit is de volledige tekst:

Development and Production of Human Embryo with Cute Little Face

Ruben MK, Ruben AJ1

1Yes, I’m the second author

Abstract

Fun occurred. Gametes joined. Embryo grew; shirts stopped fitting; grandparents got excited. Overpopulation exacerbated.

Materials and Methods

An unknown volume of Aww Yeah was combined with an indeterminate mass of Damn Right (data not shown). The mixture was allowed to incubate at 37˚C for ~9 months, at which point 3.2 kg of biological material was obtained for use in further studies. The incubator converted immediately to a dairy.

Results

Baby.

Conclusion

Childbirth is fairly easy for men.

Discussion

Seriously, will you look at her little face? Isn’t it the cutest baby ever? Hang on, I’ve got some more pictures of her on my phone. Look! She’s yawning! And in this one, her eyes are open! And she’s wearing a hat! Wait, don’t walk away, you have to see this next batch (see Figures l to 182 and supplemental material online).

(3) Mogelijke meisjes ♥

Filosoof David Lewis schreef het boek “On the plurality of Worlds” (verschenen in 1986), waarin hij zijn standpunt over modaal realisme verdedigt: elke mogelijke wereld is even echt als onze wereld. Mij doet dit sterk denken aan de veel-werelden-interpretatie van de kwantummechanica, die zegt dat bij het uitvoeren van een experiment met meerdere mogelijke uitkomsten er meerdere werelden afsplitsen die elk even echt zijn, maar ik zou eens moeten uitzoeken hoe diep de verwantschap precies gaat.

Als parodie op het werk over “possible worlds” van Lewis schreef Neil Sinhababu het artikel: “Possible girls” (of “mogelijke meisjes”). Dit verscheen in het filosofische vaktijdschrift Pacific Philosophical Quarterly. (Ernstige filosofietijdschriften maken wel vaker plaats voor humoristische bijdragen, zoals uit de reacties op deze blogpost blijkt.) Sinhababu argumenteert dat modale realisten uit verschillende mogelijke werelden verliefd op elkaar kunnen worden (dus niet op de tegenhanger van deze persoon die in dezelfde wereld rondloopt).

Het artikel van Sinhababu dateert trouwens al van 2008, maar het werd dit jaar met Valentijn opgepikt door de Washington Post. De titel van het artikel daar vat het als volgt samen: “Iedereen heeft een date deze Valentijnsdag. Alleen misschien niet in deze wereld“.

Gelijkaardige berichten:

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

3 Reacties

  1. PJ Swinkels

    Ik heb het boek van David Lewis niet gelezen, maar ik herinner me wel een discussie over het onderwerp in een wetenschappelijk tijdschrift, ik herinner me alleen niet welk. Ik herinner me nog wel dat o.m. D.C. Dennet en Douglas Hofstander deelnemers waren aan het debat. Vreemd genoeg verwijzen ze slechts zijdelings naar Lewis in hun The Mind’s Eye (ook in de ‘herziene versie’ uit 1996 die ik in mijn bezit heb) waarin ze een overzicht geven van moderne theorieën omtrent identiteit, werkelijkheid, etc. De Vele-werelden-hypothese (VWH) wordt er wel in besproken (door Hofstadter), en ik heb het idee dat hij er niet veel in ziet. Ik weet niet hoe vast Hugh Everett, die de hypothese ontwikkelde, zelf geloofde in het bestaan van de diverse werelden, hij zag het wellicht meer als een mogelijkheid om zowel continuïteit als determinisme in de quantummechanica te behouden, en niet zozeer als een theorie die buiten de quantummechanica zelf enige geldigheid zou kunnen hebben. Ik weet niet zeker hoe Everett er over dacht, maar volgens mij is het in de VWH niet mogelijk om van de ene tak op de andere over te springen, Lewis schijnt te suggereren dat dit wel mogelijk is. Anderzijds zegt verliefdheid op een modale realist uit een andere werkelijkheid ook niet zoveel. Je hoort ook wel van schrijvers of beeldhouwers die verliefd werden op hun eigen schepping. Ik denk trouwens dat voor schrijver de fantasiewerelden die zij scheppen even reëel zijn als de wereld waarin ze leven (of beter: waar leven ze nu eigenlijk?) Ik schrijf weliswaar geen romans, maar gebruik wel uiteenlopende pseudoniemen, en ik heb al gemerkt dat die pseudoniemen met me aan de haal gaan: ik gedraag me anders naar gelang het pseudoniem waaronder ik schrijf. Wat zou het zijn, een quantumeffect of een gewone stoornis? In 2011 werd trouwens een film uitgebracht, Source Code, die speelt met het idee van vele werelden. Hier vind je een Engelstalige recensie van mijn hand (onder weer een andere naam):
    http://www.filmboob.nl/filmrecensies/3336/Source-Code-English.html

    Reageren
    1. Sylvia Wenmackers (Auteur bericht)

      Beste PJ, bedankt voor je uitgebreide reactie. Het heeft even geduurd voor ik tijd had om er verder op in te gaan, maar vandaag heb ik een blogpost gewijd aan many worlds.
      Source Code staat nu op het lijstje met te kijken films: bedankt voor de tip! :-) En voor The Mind’s I ga ik eens kijken bij de tweedehands boeken.
      Over eventuele andere stoornissen spreek ik me liever niet uit. ;-)

      Reageren
  2. Pingback: Op verkenning in het multiversum » Sylvia's blog

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

÷ 10 = 1