Parallelle universa

Onlangs schreef ik over de veel-werelden-interpretatie van de kwantummechanica en hoe ons universum daarin slechts één tak blijkt te zijn van een veel groter geheel: het multiversum.

Kwantummechanica is niet de enige context waarin de term “parallelle werelden” opduikt binnen de fysica. In onderstaand filmpje (link) van “Minute Physics” worden er drie soorten parallelle werelden uit de doeken gedaan (en op Wikipedia vind je nog meer mogelijkheden):

  1. bubbeluniversa, die zich eigenlijk binnen één en hetzelfde universum bevinden, maar dan op zo’n grote afstand van elkaar (mogelijk door aanhoudende inflatie), dat ze niet binnen dezelfde waarnemingshorizon vallen,
  2. branen uit de supersnarentheorie en de overkoepelende M-theorie,
  3. takken in het multiversum.

Is dit meer dan fantasie of metafysisch gemijmer? Vanaf 3min45′ wordt er in het filmpje ingegaan op mogelijkheden om de drie theorieën te testen. “Fysica is wetenschap, geen filosofie,” volgens de commentaarstem en: “We moeten beweringen doen die in principe getoetst kunnen worden en ze dan toetsen.” Dus, hoe fantastisch sommige hypotheses ook klinken, uiteindelijk beslist het experiment.

Gelijkaardige berichten:

Facebooktwitterredditpinteresttumblrmail

3 Reacties

  1. Pingback: Woordenwolk over wetenschap » Sylvia's blog

  2. PJ Swinkels

    Erg leuk, dit filmpje. Je zult het wel weten, maar voor de voorzichtigheid geef ik het toch maar even door: In de weekendbijlage Wetenschap (27/28 April) van NRC Handelsblad staat een interssant artikel (van de hand van Margriet van der Heijden) getiteld ‘Spoken door de Spiegel’ over quantumtovenaar Ronald Hanson.

    Reageren
    1. Sylvia Wenmackers (Auteur bericht)

      Bedankt voor de tip, want ik had het artikel niet gelezen. De naam van de onderzoeker deed ook niet meteen een belletje rinkelen, daarom heb ik eens op de website van zijn groep gekeken. Daarop staat ook een recente persmedeling, ongetwijfeld de aanleiding voor het stuk in het NRC.
      Over het werk aan verstrengeling via onzuiverheden in diamant had ik wel al eerder gehoord (bijvoorbeeld hier en hier), maar dat was werk van groepen uit respectievelijk Harvard en Oxford. Ik wist niet dat ze hier aan de TU Delft ook mee bezig waren. In elk geval: spannende experimenten!

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

+ 76 = 86