«

»

feb 19

Moe & Slechtgezind

Nee, de titel van dit blogbericht is niet autobiografisch! :-) (Het heeft althans geen betrekking op het heden of een recent verleden.)

Vandaag hoorde ik op de radio dat Patrick de Witte, of dus (pdw), precies een jaar geleden overleden is. Automatisch moest ik denken aan Spike, eigenlijk het enige werk van (pdw) dat ik kende. Het was een televisieprogramma in de tijd dat ik nog student was en het werd uitgezonden op vrijdagavond, als ik net van kot terug thuis was. Bij de eerste aflevering vond ik er weinig aan, maar het was apart genoeg om de week nadien opnieuw te kijken en geleidelijk aan begon ik de absurde logica van dit parallelle universum te begrijpen. Maar net als je dacht de regels te snappen, veranderden die weer, wat de deur op een kier zette voor humor – een fenomeen dat immers drijft op het niet inlossen van gewekte verwachtingen. Zo werd Spike bevolkt (of moet ik zeggen: geteisterd?) door bizarre personages die aanvankelijk elk in een specifieke biotoop leefden, maar die naarmate de reeks vorderde ook in elkaars sketches konden opduiken. Als fan werd je dus beloond, omdat alleen trouwe kijkers het onderscheid konden maken tussen ‘normale gekte’ en ‘nieuwe gekte’.

Ik vond niet alle sketches geslaagd (deels omdat ik niet alles begreep, maar deels ook omdat sommige ideeën gewoon niet werkten voor mij), maar sommige waren briljant. Nog steeds als iemand vraagt om geld wil wisselen denk ik aan Wim Opbrouck in zijn rol uit Spike van Zeeuws-meisje-man. (Helaas snappen steeds minder mensen de referentie als ik op mijn Zeeuws-meisje-mans traag en behulpzaam de mogelijke verdelingen in briefjes en munten opsom.) Er was de wekelijkste wedstrijd voor buitenwippers, die ruimte bood voor enige maatschappijkritiek. Er was de rubriek in het wassalon, waar een zwangere vrouw en haar vriendin – Kimberley en Vanessa, gespeeld door Barbara Sarafian en Antje De Boeck – babynamen evalueerden. Daarbij bleek Sarafians personage consequent immuun te zijn voor eventuele associaties met namen van Bekende Vlamingen, maar kwam ze, ondanks de referentie naar grote namen uit culturele sector, toch altijd tot een negatief oordeel over de naam in kwestie. De meisjesnaam Joyce deed haar bijvoorbeeld denken aan de schrijver James Joyce, maar daar had ze een Mening over, die haar niet toeliet die naam te kiezen.

Maar het onderdeel waar ik echt naar uitkeek was de scène op de redactie van Moe & Slechtgezind (een parodie op het tijdschrift Fit & Gezond), niet in het minst omdat ik op vrijdagavond inderdaad in desgenoemde toestand verkeerde. In de huidge tijden van overmatig sociale-media-gebruik is natuurlijk niemand ooit nog moe of slechtgezind, ook ik niet (zie hoger). Soms mis ik dat: niets dat de innerlijke mens zo sterkt als één avond per week ongegeneerd moe en slechtgezind kunnen zijn, zoals je dat alleen thuis kunt zijn, en dan voor de buis hangen en hooguit even gniffelen met een zogenaamd humoristisch programma waar je voor het grootste deel eigenlijk niet zo veel van snapt.

En dat je dáár dan zo’n veertien jaar later nog aan terugdenkt.

Online vond ik twee clipjes terug: eentje met scouts en eentje met de geest van Dalida. (Helaas dus geen fragmenten van mijn favoriete rubrieken.) Verder heb ik toch al één lotgenoot gevonden die zich in 2008 heeft geuit als fan van Spike, met grotendeels andere herinneringen dan ik; alleen over de selectie van Moe & Slechtgezind zijn we het eens, maar dat was dan ook het allerbeste van Spike, natuurlijk. ;-)

Zijn er nog fans van Moe & Slechtgezind die ervoor durven uitkomen, of die een andere herinnering hebben aan Spike? Laat een reactie achter!

4 comments

Naar het reactie formulier

  1. PJ Swinkels

    Ik herinner me het programma nog wel, maar mijn herinneringen zijn wat vaag en ook versnipperd. Het werd blijkbaar op vrijdagavond uitgezonden, en in die tijd was dat voor mij ook een moment om de benen op tafel te leggen en de boel verder de boel te laten. Absurde humor is een aangename siroop voor een vermoeid brein. Ik vond het programma niet geweldig, maar dat absurde karakter stelde ik wel op prijs. De opzet was aardig, de uitwerking liet vaak te wensen over. Vaak dacht ik zoiets als: Kijk, dat hadden ze beter zó kunnen doen, of: Hè, wat jammer nou, daar had veel meer ingezeten. Mijn herinneringen aan Patrick De Witte zijn helderder en scherper. Ik heb hem maar één keer in levende lijve ontmoet, maar ik heb diverse keren met hem van gedachten gewisseld, niet over zijn werk voor televisie, maar over zijn activiteiten voor SKEPP, de Studiekring voor Kritische Evaluatie, enzovoorts. De laatste keer dat ik hem gesproken heb, was overigens toch in verband met een televisieoptreden. Hij was uitgenodigd om in de studio in discussie gaan met een homeopathische arts over alternatieve geneeswijzen. Ik heb hem toen afgeraden om op de uitnodiging in te gaan, omdat ik wist hoe dit soort discussies verlopen: er is weinig tijd, je krijgt dus niet de kans om ergens diep op in te gaan, de homeopaat gooit een paar stereotiepe vooroordelen tegen wetenschap in de strijd, speelt met emotionele argumenten in op het gemoed van de kijker en de programmamaker, en voor je het weet sta je te kijk als intolerant en betweterig. Ik gaf hem deze raad mede omdat ik hem tegen die tijd redelijk goed wist hoe hij in elkaar zat. Hij had een giftige pen en kon als polemist uiterst venijnig uit de hoek komen, maar dat was meer een reactie op zijn ware aard: in werkelijkheid was Patrick een gevoelige, bijna verlegen figuur, in gesprekken vielen soms merkwaardige stiltes, omdat hij zich verkeerd begrepen voelde. Ik vreesde dat het in de studio helemaal mis zou gaan.

    Dit artikel zul je wel kennen, maar voor de voorzichtigheid geef ik toch maar even de link:

    http://www.canvas.be/artikel/spike-eens-op-de-doos-van-vlimovost

    Ik werk aan een tekst over tijgers en parallelle werelden, uitgaande van het verhaal van Clarke. Het verhaal levert echter teveel associaties op, ik zal de stof over meerdere reacties moeten verspreiden, anders wordt het te lang voor de lezer om alles in één keer te behappen. Dit weekend zou de eerste tekst on-line moeten staan.

    1. Sylvia Wenmackers

      Simon, bedankt voor je uitgebreide reactie. Ik denk dat je het precies goed zegt met dat gevoel “daar had veel meer ingezeten”, maar kijk, bij mij is het desondanks toch blijven hangen.
      De juiste toon vinden om met homeopaten in dialoog te gaan is inderdaad een moeilijke evenwichtsoefening en zeker binnen het keurslijf van een televisieprogramma. Ik begrijp je advies van destijds, maar anderzijds is er soms tegengeluid nodig. Wetenschap leent zich in essentie niet goed voor soundbites (dit in tegenstelling tot weetjes, onderzoekjes, anecdotes, etc.). Wetenschap kan niet zonder nuance, maar dat overbrengen onder de studiolampen is weinig mensen gegeven.

      Ik kijk nu al uit naar je stuk / stukken geïnspireerd op Clarke! :-)

      Te veel associaties is ook iets waar ik momenteel mee worstel: elk idee voor een blogstukje leidt tot nieuwe ideeën, maar mijn blogtijd is beperkt en aan het eind van de dag is er niets af. (Natuurlijk wel liever dit, dan helemaal geen ideeën.) Vandaar dat ik gisteravond eens iets geschreven heb dat verder nergens bij aansluit, zonder plaatjes, etc. Hier staan er onder andere stukjes over “De andere tijger” en over “The Lady and the Tiger” in de steigers, maar tegen dit weekend gaan ze zeker niet afgeraken.

  2. Anneleen

    Dag Sylvia, ik herinner me Spike ook nog: indertijd was het compleet absurde humor en had ook ik er een paar afleveringen van nodig om mee te zijn. Zeeuws-meisje-man is me bijgebleven. Ik zou het best nog wel eens opnieuw willen bekijken!

    1. Sylvia Wenmackers

      Ha Anneleen, leuk om nog eens van je te horen! En zo aan de weet te komen dat je ook Spikeaan én Zeeuws-meisje-man-fan was. :)
      Op dit moment op de radio (Radio 1) “Daar is de lente” van Jan De wilde. Een mooi toeval, want volgens mij ken ik dat liedje via jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


4 + = dertien

Je mag deze HTML-tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>