Another perspective on “Children of the Cosmos“: the poem “Orbit” by Jen D. Clark, from Astropoetica (2010).

I think about joining the Seven Sisters
when I make
peanut butter and jelly

Tying shoes I wonder
how this
planet doesn’t stop spinning.

Dust bunnies are molecular chambers and
laundry is a colorful list of historical moments.

Standing around with other Moms
At preschool
they seem content,
to stare at each other as they
discuss what was on television or
survival of children’s phases
or avoiding cellulite and crow’s feet.

I never saw any of them look up
so I hardly ever
spoke up.

The children rotate around these stars,
manicured and yoga calm.
I once said something about
having only one child, suddenly
this black hole developed
and the conversation formed
a vacuum.

As if I was to be avoided or
studied from afar.
Maybe that’s all I can give—
one supernova explosion
noted and charted in a
hospital on the outer nexus,
giving birth to a son.
Soon after I was noted
to collapse in on myself,
and the study of me
stopped with a note
of “high risk.”

The question is, was I capable
all along to give new bodies
to the cosmos,
but I waited too long?
I will test my theories and
write grant letters until
I die.


Gelijkaardige berichten:


2 Reacties

  1. Wies de Winter

    ik heb haar graag wat rauwer

    1. Sylvia Wenmackers (Auteur bericht)

      De verwijzing naar ‘haar’ begrijp ik niet helemaal: de schrijfster van het gedicht waar je naar linkt is Muriel Rukeyser en zij is niet de schrijfster van het gedicht dat ik plaatste.

      Maar “The Speed of Darkness” ken ik wel: ik gebruikte er in 2002 een citaat uit voor het titelblad van mijn Masterthesis fysica: “De wereld bestaat uit verhalen, niet uit atomen.” (Zie IX “The universe is made of stories, not of atoms.”)


Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

9 + 1 =