Tag Archief: bibliotheek

Wolkenatlas en brieven aan Doornroosje

Boeken in het hoofd.Bij het begin van een nieuw jaar maken sommige mensen goede voornemens. Anderen kijken uit naar de boeken die ze in 2014 allemaal gaan lezen – Lilith van “Tussen droom en daad” is zo iemand. Zoals ik daar al vertelde in een reactie is het lezen bij mij de laatste jaren sterk afgenomen. (Of ja, ik lees natuurlijk veel voor mijn onderzoek, maar juist omdat ik overdag zo veel informatie moet verwerken, heb ik het moeilijk om ’s avonds rustig te lezen en helemaal op te gaan in een verhaal.)

Vroeger was het anders. Toen had ik een boekenwensboekje: een notitieschrift met daarin alle boeken die ik wou hebben. Ik plakte er recensies in uit tijdschriften of schreef titels op van boeken die ik juist wel al had. Dat was handig om bij me te hebben als ik aan het snuisteren ging in een winkel voor tweedehandsboeken (lees: in de zomer met de trein naar Antwerpen gaan en dan uren in De Slegte doorbrengen), want op den duur wist ik niet meer precies welke boeken van Asimov ik enkel uit de bibliotheek had geleend en welke ik al eens eerder voor een schijntje op de kop had kunnen tikken.

In mijn boekenwensboekje stond er een titel die ik nooit gevonden heb: “Skyscapes“, een salontafelboek met foto’s van de lucht, want wolken zijn inspirerend mooi. (Het is trouwens werk van de Duitse fotograaf Jean Odermatt en de Duitstalige versie van het boek heet “Himmelsland“.)

Cloud Atlas.Mede hierdoor sprak de titel “Cloud Atlas” me meteen aan en toen ik deze roman van David Mitchell (uit 2004) in de winkel opensloeg, leek het me een boek dat ik graag zou lezen. Ik kocht het en begon eraan, maar ik raakte slechts een paar pagina’s ver. Dat is niet erg: boeken zijn geduldig en staan probleemloos jaren op de plank.

Enkele jaren later zag ik “Wolkenatlas”, een vertaling van “Cloud Atlas“. Misschien zou het in het Nederlands beter vlotten, dacht ik. Het boek kopen deed ik wel, maar erin beginnen lezen niet.

Toen kwam de film uit (in 2012) en die hebben Danny en ik ergens midden 2013 bekeken. Daarna was ik er klaar voor: ik las “Wolkenatlas” (geen goede vertaling volgens mij, maar het lijkt me ook een moeilijk boek om goed te vertalen) en mijn lief las “Cloud Atlas“.

Ik wil de laatste twee zinnen met jullie delen (geen zorgen, het verpest niets als je het boek nog wil lezen of de film nog wil bekijken):

“‘[…] & only as you gasp your dying breath will you understand, your life amounted to no more than one drop in a limitless ocean!

Yet what is any ocean but a multitude of drops?

En in de Nederlandse vertaling wordt dit:

“[…] & pas bij het uitblazen van je laatste ademtocht zul je begrijpen dat je leven alles bijeen niet meer is geweest dan een druppel in een eindeloze oceaan!

Maar, wat is een oceaan anders dan een massa druppels?”

Eentje is nooit geentje, dat zei ik toch al! :-)

De eekhoorn schrijft een brief aan zijn vriend, de mier.Bij Lilith staat ook “Brieven aan Doornroosje” van Toon Tellegen op het literaire jaarmenu. Dat ik van het werk van Toon Tellegen hou, dat kon je al vermoeden. En dat ik Doornroosje een interessant personage vind, dat weet je ook. Het zal je dan wellicht niet verbazen dat “Brieven aan Doornroosje” mijn favoriete bundel van Tellegen is.

In 2007 had ik nog geen blog. Anders had ik dit zeker even gemeld: ik ben met mijn lief Danny naar een voordracht geweest van “Brieven aan Doornroosje”. De voorstelling vond plaats in Huis Vanstraelen in Hasselt. Doornroosje van dienst was Rebecca Stradiot: zij las enkele brieven voor (mijn dictie-hart jubelde) en wisselde af met accordeonintermezzo’s, die wonderwel bij de sfeer pasten van een prins die slechts tergend langzaam opschiet. Het zelfbeklag van de prins (uit de brief van “23 juli”) bleek een echte oorwurm: het “allerallerarmste ik” zit tot op heden – zeven jaar later dus, hè – nog vaak in mijn hoofd!

Daarna gaf Danny me “Brieven aan Doornroosje” cadeau en sindsdien verhuist deze bundel geregeld tussen de boekenkast en het nachtkastje. Ik vind het een heel origineel concept én perfect uitgevoerd, dus ik wil het eigenlijk nooit helemaal uitgelezen hebben en daarom lees ik er maar heel zuinig in.

Ook in 2008 had ik nog geen blog. Anders had ik dit toen wel verteld: op maandagavond 8 september 2008 gingen we naar een voorstelling op de universitaire campus in Enschede (waar Danny toen nog werkte). Op het programma stond “Het Wisselend Toonkwintet”, waarbij Toon Tellegen dierenverhalen en gedichten voorlas onder muzikale begeleiding. Hoewel de soundscape me soms eerder stoorde dan dat hij iets toevoegde, zaten er ook wel leuke vondsten in. Het was dus een heerlijke luisteravond in het Amphitheater van het Vrijhof.

Toon Tellegen en Het Wisselend Toonkwintet.

Toon Tellegen en Het Wisselend Toonkwintet in Enschede (september 2008).

Op het einde van mijn zwangerschap las ik ’s avonds soms een dierenverhaaltje voor uit “Misschien wisten zij alles”, in de hoop dat mijn zoontje mijn stem zo beter zou herkennen. Op dit moment heeft ons kleintje voorkeur voor prenten- en flapjesboeken, maar hopelijk kunnen de korte verhaaltjes van Tellegen snel weer in het repertoire opgenomen worden. ;-)

Eed voor boekenwurmen

In Lyra's Oxford vertelt deze alethiometer de waarheid.In Oxford start vandaag het nieuwe academiejaar. Het jaar is verdeeld in drie periodes van telkens acht lesweken. Vandaag begint de eerste week van de eerste lesperiode (Michaelmas Term). Voor mij is het ook de eerste dag van een studieverblijf hier. Zeer toepasselijk zit ik in een oude bibliotheek terwijl ik dit schrijf: de Bodleian Library. Het is een prachtig gebouw met veel boeken, maar ook houten tafels om boeken te consulteren, te studeren, of op je laptop te werken.

Voor ik hier naar binnen mocht, moest ik een bibliotheekkaart aanvragen. Met een brief kon ik bewijzen dat ik de status van Visiting Philosopher heb. Er moest ook een formulier ingevuld en ondertekend worden en een pasfoto gemaakt. Tot dusver weinig onverwachts. In het formulier dat ik intussen ondertekend had, stond al dat ik beloofde om geen boeken te stelen, te beschadigen, of overlast te veroorzaken. In Oxford nemen ze daar echter geen genoegen mee: je moet de eed ook  hardop zeggen, in je moedertaal. Hiervoor hebben ze een boekje met vertalingen van de eed. Zo heb ik dus ondermeer plechtig beloofd geen vuur of vlam in de bibliotheek binnen te brengen. De man van het toelatingsbureau zat er onbewogen bij terwijl ik het stukje in het Nederlands oplas. Ik had veel zin om de tekst een beetje aan te passen en ook beloven dat ik de eenhoorns zou voederen, maar dat heb toch maar achterwege gelaten. (Stel dat ze me daar aan houden – ik weet niet eens wat eenhoorns eten!)

In een parallelle wereld loopt Lyra over de daken van de colleges in Oxford.Tot vóór vandaag was het enige Oxford dat ik kende, de stad met die naam uit een parallel universum: het Oxford van Lyra Belacqua en haar dæmon Pantalaimon uit de trilogie “His Dark Materials” van Philip Pullman (waarvan het eerste deel werd verfilmd als “The Golden Compass“). In de boeken is Lyra is een meisje van elf dat opgevoed wordt aan Jordan College. In het Oxford uit ons universum zijn er heel wat colleges, maar geen enkel daarvan heet Jordan. Philip Pullman haalde zijn inspiratie voor deze plaats echter wel uit het echte Oxford en wel bij Exeter College, waar hij zelf studeerde. Het fictieve Jordan College ligt naast de Bodley’s Library. En ja, hoor: hier ligt Exeter College ook vlak naast de Bodleian Library, waar ik nu zit. De filmscènes uit “The Golden Compass” die zich in en rond Jordan College afspelen, werden dan ook hier vlakbij opgenomen.

Ik zal extra goed opletten als ik straks naar buiten ga: misschien vind ik wel ergens een alethiometer – dat komt voor een onderzoeker altijd wel van pas. :)