Tag Archief: boeken

Laatste dag Track: een terugblik

Het SMAK richt eigen grafzerk op.We maakten op deze uitzonderlijk zachte nazomerdag een wandeling in de stad en zagen er niet alleen zeer veel fietsers vanwege de autovrije dag, maar ook veel mensen die op deze slotdag van Track nog snel enkele kunstinstallaties bezochten. Ik schreef al over dit Gentse kunsttraject in april, toen de eerste kunstwerken – waaronder de grafzerken in het Citadelpark – pas in opbouw waren. Intussen hebben we Track wel bezocht, maar was het er nog niet van gekomen om hier een verslagje te posten. Bij deze dus een terugblik, of een kleine greep uit wat je gemist hebt…

Mijn favoriet van Track is de boekgaard (‘Bookyards‘) van Massimo Bartolini. Ten eerste bevindt deze installatie zich in de toch al zeer mooie tuin (met wijngaard) van de Sint-Pietersabdij. Ten tweede is het een installatie met boeken. Ten derde mag je deze boeken ook ter plaatse te lezen of zelfs mee naar huis nemen, op voorwaarde dat je een gift doet ten voordele van het Centrum voor Basiseducatie: het is dus ook een sociaal project. Minder fraai is natuurlijk het idee dat al deze weerloze boeken in weer en wind buiten moeten slapen. Tja, je moet er iets voor over hebben, natuurlijk, voor de kunst.

Boekengaard.

Boekgaard. Linksboven: eerste zicht op het kunstwerk als je de tuin betreedt. Rechtsboven: deze spin is tevens een boekenwurm. Linksonder: de aanplanting van de wijngaard gaat naadloos over in de rijen boekenkasten. Rechtsonder: snuisteren tussen de titels.

Het Track-traject bestaat deels uit haltes die vrij te bezoeken zijn en deels uit installaties waarvoor je een rittenkaart moet hebben. Eigenlijk leek het gratis deel mij wel voldoende als cultuurparticipatie op een doorsnee zondagmiddag, maar natuurlijk was ik wél nieuwsgierig naar wat er zich achter de gesloten deuren bevond. De oplossing was snel gevonden: ik gaf gewoon mijn fototoestel mee aan Danny op de dag dat hij, als UGent-personeelslid, gratis toegang had tot hele traject. Dit leverde onder andere volgend plaatje op:

Halte van Track in de Sint-Pietersabdij.

Halte van Track in de Sint-Pietersabdij, kunstzinnig vastgelegd door Danny.

De prijs voor de meest in het oog springende installatie gaat naar ‘Hotel Gent’: de tijdelijke hotelkamer die rond de klok van de toren aan het Sint-Pietersstation is gebouwd. Elke avond komen er nieuwe hotelgasten aan met hun koffertje om er één keer te overnachten. De kamer is enkel toegankelijk via de trappen van een stelling: er is geen lift en room service zal er ook wel niet zijn. Overdag kunnen andere mensen (met rittenkaart) de kamer bezichtigen en natuurlijk van het uitzicht genieten.

Hotel Gent.

Hotel Gent. Linksboven: bovenaan de stelling sta je oog in oog met een gargouille. Rechtsboven: binnen de context van een hotelkamer is zo’n stationsklok natuurlijk een gigantisch object. Beneden: uitzicht over het Koningin Maria-Hendrikaplein vóór het station, met aan de horizon de torens van het centrum van Gent.

Morgen is Track gedaan en kunnen de kunstwerken dus worden afgebroken. Ik vraag me wel af hoe snel dit allemaal zal gaan: ik vond ‘Hotel Gent’ een origineel project, maar het is wel zo handig om de stationsklok weer vanaf de grond te kunnen zien: als je gehaast uit de tram stapt, wil je meteen weten of het nog zin heeft om een laatste sprintje in te zetten om zo je trein nog te halen. En laat iemand die boeken uit de boekgaard snel ergens beschut binnen zetten. Voor het echt herfst wordt, alsjeblieft.

Inception en filosofie

Het boek Inception & Philosophy, waarvoor ik het eerste hoofdstuk schreef, wordt eind 2011 verwacht.Ik ben mijn koffer aan het pakken om op congres te vertrekken. Hopelijk heb ik volgende week tijd voor een live-verslag uit de arena van de formele filosofie! Vandaag echter moet ik het houden bij een zeer kort berichtje.

Als je een filosofische bespiegeling schrijft over een Hollywood-film, dan doe je dat niet om collegafilosofen te imponeren, maar dan hoop je dat fans van de film via je bijdrage ook geïnteresseerd raken in filosofie. Daarom ben ik blij dat het einde van mijn hoofdstuk in “Inception & Philosophycirculeert op Tumblr.

Papiervretende monsters

Ik heb die Holle Bolle Gijs nooit vertrouwd, met zijn 'Papier hier'. Er zitten vast papiervisjes in zijn maag!Naast dagdromen over opgeruimde boekenkasten (en daarin ben ik niet de enige) heb ik ook een boekengerelateerde nachtmerrie: de boeken staan ogenschijnlijk vredig op de schappen, maar als ik er een exemplaar tussenuit haal, blijkt dat de omslag leeg is. Verschrikt neem ik een ander boek en nog één en nog één. Alle bladzijden van alle boeken zijn weggevreten door een monsterlijke plaag van ongedierte.

Helaas bestaat het monster uit mijn nachtmerrie echt. Het houdt zich schuil onder de bedrieglijk poëtische namen zilvervisje of suikergast, maar ik noem hem… de verachtelijke papierverzwelger of absoluut ongewenste gast. Als ik er nog maar aan denk, krijg ik al kippenvel! Toch krijgt deze vijand van elke boekenkast vandaag een hele blogpost, zodat jullie ook weten hoe hij eruitziet en de gepaste maatregelen kunnen treffen. Er staan drie tabs open met informatie over en plaatjes van zilvervisjes, dus als er hier of daar een typfout staat: bedenk dat ik dit hier zit te schrijven met mijn ogen bijna dicht…

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het eerst hoorde van papiervretende insecten, maar de schrik zat er meteen goed in. Gelukkig had ik nog nooit een zilvervisje in het echt gezien en bleef de dreiging dus abstract, maar daar kwam vorige week verandering in. (De enge muziek op de achtergrond zwelt aan.)

Het zilvervisje dat ik zag was net als dit exemplaar: een soort kleine draak.Op hotel in Groningen zag ik een insect over de vloer slenteren: het leek op een duizendpoot, maar eerder wit dan bruin en met lange voelsprieten. Ik wist dat zilvervisjes tot twee centimeter groot kunnen zijn, maar niemand had me gewaarschuwd voor die voelsprieten; hierdoor leek het beest veel groter – eerder een kleine draak (bron afbeelding)! Het had ook relatief weinig pootjes. Nu ik er zo over nadenk, leek het dus eigenlijk helemaal niet op een duizendpoot, behalve dat het ook vrij lang en smal was en geen vleugels had.

Over het algemeen heb ik geen afkeer van insecten: sprinkhanen, kniptorren en wantsen vind ik aardig om naar te kijken. Ja, misschien is er een entomoloog aan mij verloren gegaan, maar bij het zien van dit exemplaar kwam er meteen een lichte paniek opzetten. En als je in paniek bent, denk je niet meer helder na. Het kwam zelfs niet in me op er een glas overheen te zetten. In plaats daarvan keek ik angstig naar mijn meegebrachte boeken op het nachtkastje: het zal toch niet zo zijn dat deze nu als eerste ten prooi vallen aan de vijand? Deze uitverkoren exemplaren, die alle voorrondes en de finale selectie hadden gehaald en dus mee mochten op reis?! Bij thuiskomst heb ik mijn reisbibliotheek nog eens extra goed gecheckt en ze leken 100% zilvervisjesvrij, maar helemaal gerust slaapt een mens natuurlijk nooit meer. De echte vijand is de angst.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, treffen we in de familie van het zilvervisje (Lepismatidae) ook nog het papiervisje aan, dat ook boekenvisje genoemd wordt. Opnieuw prachtige namen, maar wat lusten die monsters, denk je? Inderdaad, dit is een nog veel groter gevaar voor boeken in huis! Als klap op de vuurpijl is er nog een derde neefje, het ovenvisje, dat ook boeken aanvreet, maar dat gelukkig een iets warmere omgeving verkiest.

Welkom in ons huis, beste spin.Als je met een insectenplaag zit, kun je gelukkig op onze achtpotige vriendjes rekenen. Helaas blijken de meeste spinnen geen zilvervis op het menu te hebben staan. (Het zal een aangeleerde smaak zijn…) Al onze hoop in bange dagen is nu gevestigd op de getijgerde lijmspuiter, die als enige spin wél raad weet met het boekenmonster. Als je ergens zo’n diertje weet zitten, wil je het mij dan laten weten? Ik kom het met alle plezier thuis ophalen en zal er goed voor zorgen!

P.S.: Herinner je je de animatiefilm “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore” die ik bij mijn vorige boekenpost inplakte? Die heeft nu een Oscar gewonnen.

Wegdromen bij een boekenhemel

Een goed boek laat je dingen denken waar je anders nooit op zou komen.De stelling van vandaag is: “Je kunt nooit te veel boeken hebben.” Helaas kun je wel een te klein huis hebben (zie ook deze cartoon). In ons appartement is er stilaan geen plaats meer voor nieuwe boeken. Met nieuwe boeken bedoel ik trouwens oude boeken, want wij kopen vooral tweedehandse uitgaven: daarvan passen er meer in ons budget. Alle e-readers ten spijt zijn wij nog van het papier. Bij mijn huisgenoot bemerkt ik de laatste tijd zelfs een grotere hang naar echt authentieke, gebonden boeken. Voor mij speelt de kaft geen rol, ik lees zelfs wat er op de doos ontbijtgranen staat. Paperbacks zijn dan ook geen bezwaar – in tegendeel zelfs: daarvan passen er meer op het schap.

Ik droom al heel mijn leven van een eigen bibliotheek. Zeg nu zelf: er gaat toch niets boven een mooi geordende boekenkast met non-fictie gesorteerd op onderwerp en fictie op auteur? Alle boeken rechtop en in de kasten, niet erop – dat spreekt voor zich. Dit is echter een utopie voor kleinbehuisde boekenliefhebbers: zij hebben geen andere keuze dan de boeken zo efficiënt mogelijk in de kasten te pakken, hetgeen zelden compatibel is met ‘verticaal’ en ‘op onderwerp’. Als het mengen van verticale en horizontale indeling voor een mooi effect kan zorgen, dan is het natuurlijk wel toegestaan. Over het algemeen heb ik het ook niet zo voor de trompe-l’oeil die een volle boekenkast suggereert, terwijl het in werkelijkheid slechts een kunstig beschilderde muur of deur betreft; de keramische boekenruggen op een gevel in Amsterdam van Sanja Medic en co mogen er echter zeker zijn!

Bij gebrek aan mooi gevulde en toch niet overladen boekenkasten in het echte leven, kijk ik er graag naar op foto’s in woonbijlagen en kunstreportages. (Even onrealistisch als andere reclames, maar hopelijk minder ongezond om bij weg te dromen.) Heb je een soortgelijke fascinatie? Kijk dan zeker eens op Bookshelf, een blog dat louter originele boekenkasten bespreekt. Deze maand lieten ze ons binnenkijken bij de explorer in residence van de National Geographic Society: kijk, zo’n werkplek wil ik ook wel, met een heuse boekenhemel erboven!

Schrijfstudio ontworpen door Travis Price voor Wade Davis.

Deze schrijfstudio werd ontworpen door het architectenbureau van Travis Price voor Wade Davis, de explorer in residence van de National Geographic Society. Bij het zien van die boekenhemel droom ik helemaal weg.

Onderstaand filmpje, “The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore” van Moonbot Studios, is hartverwarmend voor alle boekenliefhebbers, maar ook voor iedereen die van animatiefilms houdt.

Voor de liefhebbers van stopmotion heb ik een tweede filmpje in de aanbieding, “The Joy of Books“, onder het motto: “Als de winkelier van huis is, dan dansen de boeken”.

Een nadeel van veel reizen is dat je vaak lange tijd van je boeken weg bent. Ik sleep altijd zware koffers mee, waarvan het gewicht minstens voor de helft afkomstig is van papier. Blijkbaar is het reizen met boeken een oud gebruik, te oordelen naar deze vroeg-zeventiende-eeuwse boekenreiskast. Of wat dacht je van deze ronde boekenkast die je als looprad zou kunnen gebruiken? Een dekbedovertrek met een verhaaltje erop is zeker spek naar mijn bek; een bad gemaakt uit boeken vind ik dan weer zonde.

Boekenkast in de vorm van een lemniscaat (symbool voor oneindig) ontworpen door Job Koelewijn in 2005.Oneindig veel boeken? Daar droom zelfs ik niet van! Het zou wel leuk zijn om experimenteel mee aan te tonen dat de harmonische reeks divergent is. Je kunt er kansrekening op loslaten (met name Markov-ketens). Of je kunt je afvragen hoe moeilijk het is om aan een boek te kunnen (bijvoorbeeld doordat er andere boeken voor staan of op liggen) en daar een wiskundige maat voor bedenken, die met oneindig veel boeken wel eens oneindig groot zou kunnen worden.

De klassieker “De bibliotheek van Babel” van Borges over een schier oneindige bibliotheek (met meer dan 25^{1312000} boeken) heb ik helaas nog niet in mijn collectie. Misschien deze keer niet naar de boekenwinkel gaan en de openbare bibliotheek nog eens bezoeken? Mijn boekenkasten reageren alvast met een zucht van verlichting.

Winnaar van het boek

Ik geef een examplaar weg van het gloednieuwe boek Inception & Philosophy, waarvoor ik het eerste hoofdstuk schreef.Twee weken geleden vertelde ik dat het boek Inception and Philosophy uit is en dat ik een exemplaar zou weggeven.

Er kwamen acht reacties binnen en daar heb ik één winnaar uitgepikt. De prijs gaat naar: Theo Vanharen. En nu maar hopen dat de leeservaring van een boek over een film beter meevalt dan sommige boekverfilmingen. ;-)

Ik zal de winnaar per e-mail contacteren om het boek op het juiste adres te kunnen bezorgen.

Win een boek!

Ik geef een examplaar weg van het gloednieuwe boek Inception & Philosophy, waarvoor ik het eerste hoofdstuk schreef.Maak kans op een gratis exemplaar van “Inception and philosophy” door een reactie achter te laten onder dit bericht.

Zoals ik eerder al liet weten, heb ik het eerste hoofdstuk geschreven voor het boek “Inception and philosophy“. Intussen heeft ook mijn suggestie voor de ondertitel, “Ideas to die for“, de kaft gehaald. :-) Het boek is nu verschenen bij uitgeverij Open Court en is te koop als paperback en als e-book. Mooi meegenomen: omdat mijn hoofdstuk helemaal vooraan staat, kun je bijna alle pagina’s ervan in het gratis voorbeeld op Amazon bekijken.

Er is een Facebook-pagina voor Inception and Philosophy en zoals het een boek over een film betaamt, is er ook een trailer voor gemaakt:

Heb je Inception gezien, of ben je gewoon benieuwd naar het boek? Vertel het in een reactie en maak kans op een gratis exemplaar. Meedoen kan tot en met zondag 6 november; op maandag 7 november maak ik de winnaar van het boek bekend.

Eed voor boekenwurmen

In Lyra's Oxford vertelt deze alethiometer de waarheid.In Oxford start vandaag het nieuwe academiejaar. Het jaar is verdeeld in drie periodes van telkens acht lesweken. Vandaag begint de eerste week van de eerste lesperiode (Michaelmas Term). Voor mij is het ook de eerste dag van een studieverblijf hier. Zeer toepasselijk zit ik in een oude bibliotheek terwijl ik dit schrijf: de Bodleian Library. Het is een prachtig gebouw met veel boeken, maar ook houten tafels om boeken te consulteren, te studeren, of op je laptop te werken.

Voor ik hier naar binnen mocht, moest ik een bibliotheekkaart aanvragen. Met een brief kon ik bewijzen dat ik de status van Visiting Philosopher heb. Er moest ook een formulier ingevuld en ondertekend worden en een pasfoto gemaakt. Tot dusver weinig onverwachts. In het formulier dat ik intussen ondertekend had, stond al dat ik beloofde om geen boeken te stelen, te beschadigen, of overlast te veroorzaken. In Oxford nemen ze daar echter geen genoegen mee: je moet de eed ook  hardop zeggen, in je moedertaal. Hiervoor hebben ze een boekje met vertalingen van de eed. Zo heb ik dus ondermeer plechtig beloofd geen vuur of vlam in de bibliotheek binnen te brengen. De man van het toelatingsbureau zat er onbewogen bij terwijl ik het stukje in het Nederlands oplas. Ik had veel zin om de tekst een beetje aan te passen en ook beloven dat ik de eenhoorns zou voederen, maar dat heb toch maar achterwege gelaten. (Stel dat ze me daar aan houden – ik weet niet eens wat eenhoorns eten!)

In een parallelle wereld loopt Lyra over de daken van de colleges in Oxford.Tot vóór vandaag was het enige Oxford dat ik kende, de stad met die naam uit een parallel universum: het Oxford van Lyra Belacqua en haar dæmon Pantalaimon uit de trilogie “His Dark Materials” van Philip Pullman (waarvan het eerste deel werd verfilmd als “The Golden Compass“). In de boeken is Lyra is een meisje van elf dat opgevoed wordt aan Jordan College. In het Oxford uit ons universum zijn er heel wat colleges, maar geen enkel daarvan heet Jordan. Philip Pullman haalde zijn inspiratie voor deze plaats echter wel uit het echte Oxford en wel bij Exeter College, waar hij zelf studeerde. Het fictieve Jordan College ligt naast de Bodley’s Library. En ja, hoor: hier ligt Exeter College ook vlak naast de Bodleian Library, waar ik nu zit. De filmscènes uit “The Golden Compass” die zich in en rond Jordan College afspelen, werden dan ook hier vlakbij opgenomen.

Ik zal extra goed opletten als ik straks naar buiten ga: misschien vind ik wel ergens een alethiometer – dat komt voor een onderzoeker altijd wel van pas. :)

Inception en filosofie

Het boek Inception & Philosophy, waarvoor ik het eerste hoofdstuk schreef, wordt eind 2011 verwacht.Inception is een film uit 2010 van  Christopher Nolan (tevens regisseur van The Prestige en Memento). De film gaat over mensen die trachten in een droom iemands geheimen te ontfutselen of er een nieuw idee in te planten. Inception is niet enkel een actiefilm met sciencefiction-elementen, maar ook een interessant onderwerp voor filosofen. Voor wie de film nog niet gezien zou hebben: hij is zeker het bekijken waard. Eind van dit jaar verschijnt het boek “Inception and philosophy” met daarin een hoofdstuk van mijn hand. Zodra ik zelf een exemplaar in handen heb gekregen, geef ik hier zo’n boek weg.

Het boek “Inception and philosophy” is Engelstalig en het omvat eenentwintig hoofdstukken. Mijn hoofdstuk heet “How to keep track of reality” en staat als eerste in het boek; de inhoudstafel kun je hier alvast bekijken. De uitgeverij is Open Court: in 2000 zijn ze gestart met hun reeks “… and philosophy” waarin intussen al een zestigtal titels zijn verschenen. Ze zijn niet de enige uitgeverij met een reeks over filosofie en populaire cultuur: de voormalige hoofdredacteur van de reeks bij Open Court, professor in de filosofie William Irwin, stapte in 2006 over naar uitgeverij Blackwell, om daar een gelijkaardige reeks op te starten. Zo komt het dat er eind dit jaar twee boeken verschijnen met precies dezelfde titel, “Inception and Philosophy“, maar met een andere kaft errond en met andere hoofdstukken erin van andere schrijvers.

Sommige filosofen stellen zich vragen over dit soort boeken. (Maar ja, vragen stellen is dan ook ons beroep.) “The Simpsons and philosophy“, “Harry Potter and philosophy“, … : is het niet te plat, te simpel en te goedkoop allemaal? Ik vind van niet: als poging om filosofie toegankelijker te maken zijn dit soort initiatieven lovenswaardig. Als je de aandacht kunt trekken met een populair onderwerp moet je dat vooral doen, als je daarna maar iets zinnigs te vertellen hebt. (Lees hier William Irwins verdediging van de populariserende filosofieboeken: Fancy taking a pop?) Filosofie heeft het voordeel dat het geen onderwerp is, maar eerder een methode: kritische reflectie kun je op bijna ieder onderwerp toepassen. Sommige onderwerpen lenen zich er natuurlijk gemakkelijker toe dan andere. Sommige films, zoals The Matrix bijvoorbeeld, bevatten zelf al een filosofische kernvraag. Ook Inception bevat duidelijk filosofische elementen, daarom leek het me leuk om aan een populariserend boek over deze film mee te werken. Dit is onze trailer voor het boek:

In Inception kunnen meerdere mensen dezelfde droom delen. Ook komen er dromen in dromen voor: zo ontstaan er verschillende levels of niveaus. Het hoogste niveau is de werkelijkheid die we in wakende toestand ervaren en het bodemniveau wordt ‘limbo’ genoemd. De personages en ook de toeschouwers moeten voortdurend bijhouden op welk droomniveau bepaalde gebeurtenissen plaatsvinden om zo de werkelijkheid niet uit het oog te verliezen.

De film roept vragen op als: (hoe) kan ik ooit zeker weten dat ik wakker ben of dat ik droom? Wellicht twijfel je er niet aan dat je wakker bent terwijl je dit leest, maar weet je het echt zeker? Dit soort twijfel aan zaken waaraan geen zinnig mens lijkt te twijfelen is het handelsmerk van de sceptische filosofie. Mijn hoofdstuk geeft hier een inleiding over, beginnend met Zhuang Zi, de Oud-Chineese filosoof die droomde dat hij een vlinder was. Of was het een vlinder die droomde dat hij een filosoof was…? Dan komt Plato aan de beurt met de gevangenen in de grot, een verhaal dat Plato zijn leermeester Socrates in de mond legt. Ook René Descartes passeert de revue en heel even de hersenen-in-een-vat-hypothese die bekend is geworden door Hilary Putnam.

De totem van Ariadne is een loper, die van Arthur een dobbelsteen en die van Cob een tol.De personages in Inception trachten werkelijkheid en droom van elkaar te onderscheiden met behulp van een totem: een klein voorwerp dat ze bij zich dragen en waarvan alleen zijzelf de precieze eigenschappen kennen. Als ze in de droom van iemand anders zitten, zullen ze dit kunnen merken, doordat de dromen zich de eigenschappen van het voorwerp verkeerd voorstelt. Het hoofdpersonage Dom Cobb, gespeeld door Leonardo DiCaprio, gebruikt een draaitol als totem. Als fysicus vind ik deze totem een heel vreemd gegeven. Ofwel ontgaat er mij hier iets, ofwel rammelt het verhaal op dit punt. In werkelijkheid is er altijd wrijving, dus als je een tol laat draaien, zal die door wrijving vertragen en uiteindelijk omvallen. Nu denk je wellicht: dat weet toch iedereen, daar hoef je geen fysicus voor te zijn! Dat is dan ook precies mijn bezwaar, want in de film is het zo dat de tol niet omvalt als Cobb ermee in iemands droom zit. Als het de bedoeling is om mensen te doen geloven dat ze wakker zijn, terwijl ze eigenlijk dromen, dan begrijp ik niet welke dromer zo’n evidente fout zou maken tegen de fysica. Op dit vlak zijn de rode dobbelsteen van Arthur (vertolkt door Joseph Gordon-Levitt), die verzwaard is maar op een onbekende manier, en het schaakstuk van Ariadne (gespeeld door Ellen Page), een loper waarin ze een gat heeft geboord om het zwaartepunt te verhogen, meer realistische hulpmiddelen om de werkelijkheid te achterhalen.

Het is overzichtelijk om een verhaalstructuur uit te tekenen aan de hand van een diagram. Dat is dan ook wat ik in mijn hoofdstuk doe: het begint eenvoudig, met een diagram van Zhuang Zi’s vlinderdroom en de gevangene die uit Plato’s grot ontsnapt. Dan maak ik soortgelijke diagrammen voor een aantal films. Zo heeft The Matrix precies dezelfde structuur als Plato’s verhaal. The Thirteenth Floor heeft een ingewikkelder schema en dat van eXistenZ is nog complexer. Uiteindelijk komen we bij het vloerplan van Inception en de vraag wat het einde van de film betekent.

Infographic over Inception.

Mijn schema's voor het boek zijn eenvoudiger, maar hopelijk ook iets duidelijker dan deze infografiek van Shahed Syed op deviantART. (Bron: http://dehahs.deviantart.com/gallery/#/d2unnlj)